We zijn sinds donderdag terug van een weekje Turkije. We hadden dit jaar voor een vliegvakantie gekozen omdat onze auto iets te klein is geworden voor 2 kindjes. Het is enorm goed meegevallen. Noortje en Annelie zijn op het vliegtuig ondanks de slechte vluchturen (‘s nachts aankomen en ‘s nachts terug vertrekken) redelijk flink geweest.
En wat hebben we geleerd op vakantie?
- Annelie is een durfal. Dat kind heeft van niets schrik. In het water mochten wij haar hand niet vasthouden. Ze stapte het water in, viel ze dan ging ze onder. Allemaal geen probleem. In het kinderbad stonden glijbanen in de vorm van een inktvis waar het water naar beneden stroomde. Ze kwam nog maar in het water of ze trok er naartoe. Direct kroop ze de trappen op, van de douche die ze daar kreeg trok ze zich niets aan (maar oh wee, als wij in het bad haar haren nat maken), om dan langs de glijbaan naar beneden te komen. Mama en papa moesten maar volgen om te beletten dat ze niet verdronk.
- Ook Noortje is een echte waterrat. Met de bandjes zwemmen lukt al heel goed. Toch merken we dat ze veel voorzichtiger is dan haar kleine zus. Noortje ging de eerste dagen heel graag samen met ons op de grote glijbanen. Maar toen ze samen met mij iets te snel ging en eens te veel kopje onder gegaan was, was ze al minder enthousiast.
- Annelie heeft last van een selectief gehoor. Vooral NEEN hoort ze niet. Nadat we een keer of 100 neen gezegd hebben, zal ze wel eens kijken met een gezicht van ‘Allé, ik doe toch niets verkeerd?’ om zich daarna weer om te draaien en gewoon verder te doen.
Enkel haar wegzetten helpt dan. Met een luid gekrijs tot gevolg.
Ook op de vraag waar is mama/papa weigert ze te reageren. Maar als we zeggen waar is zus of waar is Flor (onze hond) reageert ze wel onmiddellijk. - Als er dan toch iets is waar Annelie bang van is, dan is het wel van mensen die ze niet kent. Er moet nog maar iemand naar haar kijken en ze komt al snel tot bij ons om gepakt te worden. Als ze haar dan nog durven aan te spreken ook, zet ze haar keel open.
- De meisjes samen op 1 kamer laten slapen lukt nog niet zo goed. Het is vooral Annelie die wanneer ze ziet dat haar zus er ook is ‘t kot begint te houden. Ze staat dan recht in haar bed en staat naar Noortje te roepen. Noortje laat zich dan uiteindelijk meeslepen. Dus zorgden we er telkens voor dat Annelie al sliep vooraleer Noortje ging slapen.
Overdag lieten we de meisjes buiten slapen. Annelie in de buggy en Noortje op de strandzetel. Na een zwempartij viel Annelie altijd snel in slaap. Noortje had het soms wat moeilijker, zeker wanneer kleine zus in de buurt was om haar te storen.
- Noortje kan zich heel snel aan mensen hechten. Ze ging elke dag naar de kinderclub, daar was er 1 meisje die heel goed met kinderen kon omgaan. Noortje was heel erg op haar gesteld. Ze slaagde er dan ook in om zich telkens op dat meisje haar schoot te nestelen. In de minidisco ‘s avonds stond ze ook altijd naast haar.
- Vergeet nooit een thermometer op vakantie! Op een avond merkten we dat Annelie het heel warm had. Het was overduidelijk dat ze koorts maakte. Ik had echt een volledige reisapotheek mee maar de thermometer was ik natuurlijk vergeten. Gelukkig was de koorts na een perdolanke weer weg.
- We mogen van geluk spreken dat we een sterke buggy hebben. Ons hotel was gebouwd op een heuvel waardoor we veel bergen moesten op stappen. En Noortje zit graag in de buggy, heel graag. En Annelie is nog wat te klein om zo ver te stappen. Dus zaten de meisjes samen in 1 buggy. Bekijks dat we daarmee gehad hebben. Ofwel zat Noortje vooraan, ofwel zat Annelie op de schoot van Noortje ofwel zat Noortje alleen in de buggy en werd Annelie gedragen. Het was wel goed voor onze fysiek (vooral voor de papa dan, voor de mama was het al zwaar genoeg om zelf boven te geraken) , die twee de berg opduwen.
Het was een leuke vakantie, zowel voor de meisjes als voor ons. Waarschijnlijk huren we volgend jaar toch weer een huis in het zuiden van Frankrijk. Gewoon omdat het veel geld kost voor die paar dagen en dat we dan nog eens 2 dagen verloren hebben door de slechte vluchturen. Wie weet, misschien hebben we tegen dan al de lotto gewonnen waarmee we dan een grotere auto kopen en een huis een Toscane. Maar dan moeten we wel eerst mee doen…
