En zondag was het eindelijk zover, en kreeg ze ze op haar verjaardagfeestje… haar nieuwe laarsjes.

Sinds dan zijn ze nog niet van haar voeten geweest.

Tja, ze heeft iets met schoenen, die grootste spruit van ons.

We gingen op stap met de trein

Er werd gekookt.

We gingen wanden.

Er werd een kindje gedoopt.

En er was er eentje jarig.

En wat hebben we geleerd op vakantie?

• Annelie is een durfal. Dat kind heeft van niets schrik. In het water mochten wij haar hand niet vasthouden. Ze stapte het water in, viel ze dan ging ze onder. Allemaal geen probleem. In het kinderbad stonden glijbanen in de vorm van een inktvis waar het water naar beneden stroomde. Ze kwam nog maar in het water of ze trok er naartoe. Direct kroop ze de trappen op, van de douche die ze daar kreeg trok ze zich niets aan (maar oh wee, als wij in het bad haar haren nat maken), om dan langs de glijbaan naar beneden te komen. Mama en papa moesten maar volgen om te beletten dat ze niet verdronk.

  

  

• Ook Noortje is een echte waterrat. Met de bandjes zwemmen lukt al heel goed. Toch merken we dat ze veel voorzichtiger is dan haar kleine zus. Noortje ging de eerste dagen heel graag samen met ons op de grote glijbanen. Maar toen ze samen met mij iets te snel ging en eens te veel kopje onder gegaan was, was ze al minder enthousiast.

  

• Annelie heeft last van een selectief gehoor. Vooral NEEN hoort ze niet. Nadat we een keer of 100 neen gezegd hebben, zal ze wel eens kijken met een gezicht van ‘Allé, ik doe toch niets verkeerd?’ om zich daarna weer om te draaien en gewoon verder te doen.

  

  Enkel haar wegzetten helpt dan. Met een luid gekrijs tot gevolg.
  Ook op de vraag waar is mama/papa weigert ze te reageren. Maar als we zeggen waar is zus of waar is Flor (onze hond) reageert ze wel onmiddellijk.

• Als er dan toch iets is waar Annelie bang van is, dan is het wel van mensen die ze niet kent. Er moet nog maar iemand naar haar kijken en ze komt al snel tot bij ons om gepakt te worden. Als ze haar dan nog durven aan te spreken ook, zet ze haar keel open.
• De meisjes samen op 1 kamer laten slapen lukt nog niet zo goed. Het is vooral Annelie die wanneer ze ziet dat haar zus er ook is ‘t kot begint te houden. Ze staat dan recht in haar bed en staat naar Noortje te roepen. Noortje laat zich dan uiteindelijk meeslepen. Dus zorgden we er telkens voor dat Annelie al sliep vooraleer Noortje ging slapen.
  Overdag lieten we de meisjes buiten slapen. Annelie in de buggy en Noortje op de strandzetel. Na een zwempartij viel Annelie altijd snel in slaap. Noortje had het soms wat moeilijker, zeker wanneer kleine zus in de buurt was om haar te storen.

  

  

• Noortje kan zich heel snel aan mensen hechten. Ze ging elke dag naar de kinderclub, daar was er 1 meisje die heel goed met kinderen kon omgaan. Noortje was heel erg op haar gesteld. Ze slaagde er dan ook in om zich telkens op dat meisje haar schoot te nestelen. In de minidisco ‘s avonds stond ze ook altijd naast haar.

  

  

• Vergeet nooit een thermometer op vakantie! Op een avond merkten we dat Annelie het heel warm had. Het was overduidelijk dat ze koorts maakte. Ik had echt een volledige reisapotheek mee maar de thermometer was ik natuurlijk vergeten. Gelukkig was de koorts na een perdolanke weer weg.
• We mogen van geluk spreken dat we een sterke buggy hebben. Ons hotel was gebouwd op een heuvel waardoor we veel bergen moesten op stappen. En Noortje zit graag in de buggy, heel graag. En Annelie is nog wat te klein om zo ver te stappen. Dus zaten de meisjes samen in 1 buggy. Bekijks dat we daarmee gehad hebben. Ofwel zat Noortje vooraan, ofwel zat Annelie op de schoot van Noortje ofwel zat Noortje alleen in de buggy en werd Annelie gedragen. Het was wel goed voor onze fysiek (vooral voor de papa dan, voor de mama was het al zwaar genoeg om zelf boven te geraken) , die twee de berg opduwen.

Het was een leuke vakantie, zowel voor de meisjes als voor ons. Waarschijnlijk huren we volgend jaar toch weer een huis in het zuiden van Frankrijk. Gewoon omdat het veel geld kost voor die paar dagen en dat we dan nog eens 2 dagen verloren hebben door de slechte vluchturen. Wie weet, misschien hebben we tegen dan al de lotto gewonnen waarmee we dan een grotere auto kopen en een huis een Toscane. Maar dan moeten we wel eerst mee doen…

Haar eerste jaar is voorbij gevlogen. Er waren krampjes, maar die gingen weer weg, er was reflux, maar dat ging weer weg, er kwamen tanden (8), die bleven gelukkig staan, ze leerde zitten, kruipen, en zette onlangs al haar eerste stapjes.

Het is een ongelofelijk lieve en speelse meid geworden. Ze is onze acrobate, kruipt overal op waar ze niet op moet kruipen (met blauwe plekken tot gevolg). We hebben ogen op onze rug nodig om te zien waar ze altijd zit.  Ze is gek op haar grote zus, overal waar grote zus is, is kleine zus ook (en daar komt af en toe zelfs al eens ruzie van). Ze houdt van eten, hoe meer hoe beter. Als er hier gegeten wordt is Annelie altijd van de partij. Ze gaat heel graag in bad, staat dan in de badkamer ongeduldig aan het bad te wachten tot het is volgelopen, en is kwaad als ze er terug uit moet. Ze doet ons smelten wanneer ze haar hoofdje tegen ons neerlegt als ze moe is of gewoon eens wil knuffelen. Het is gewoon een schat van een meisje (en zo hebben we hier nog een exemplaar rondlopen).

Gelukkige verjaardag Annelie!

xxx mama, papa en Noortje

Even later terwijl ik Annelie haar pamper ververs:

Mama, als ik Griet wordt dan kan ik ook pampers verversen hé.
Maar jij wordt toch niet Griet?
Jawel, als ik mama wordt dan ben ik Griet

De volgende dag:

Mama, als ik Griet wordt dan ga ik daar in dat bed slapen hé (wijzend naar onze kamer)
En bij wie ga je dan slapen?
Ah, bij papa natuurlijk.

Die 2 onderste: ok. Wat waren we blij toen die er door zaten. En die 4 bovenste, daar konden we ook nog mee leven. En wat waren we nog blijer toen die er eindelijk door zaten. Ze heeft vorige week zelfs een paar nachten heel goed geslapen. Tot kerstavond.

Heeft ze er nu onderaan echt nog 2 nodig? En die 2 hoektanden bovenaan, is dat niet wat teveel van het goede? Ik bedoel, het kind is nog geen 8 maanden, ze heeft ze heus nog niet nodig om biefstuk-friet te eten. En er zijn nog zoveel baby’s op de wereld die er helemaal nog geen hebben.

En dan zeggen ze dat hoe ouder ze zijn, hoe meer last ze hebben. Ja, tarara!

Voor de volgende kunnen we wel nog wat wachten. Het kind is moe. En wij ook.

Daar was ze vooral enthousiast over de radio met micro. Het houdt immers enorm van dansen en zingen.

Vrijdagavond zette ze thuis haar schoen en ook bij ons kwam hij langs.

De Sint kent Noortje blijkbaar heel goed want er was 1 cadeautje waar ze heel blij mee was:

De aal staars natuurlijk!

Op zaterdagmiddag bracht de goede man ons nog een persoonlijk bezoekje. Bang was ze helemaal niet meer. Enkel toen de Sint en zijn zwarte Piet met veel lawaai door de schouw kwam gekropen werd ze bang. Maar de angst was snel verdwenen. Ze heeft gezongen en gedanst voor de Sint en zat zelfs op zijn schoot.

Op zondagmorgen bracht de Sint bij meter en papa Paul nog een ziekenhuis van Play mobil waaraan mama een hele zondagnamiddag werk aan heeft gehad voor in elkaar te steken.

En Annelie? Die was ook heel blij met haar cadeautjes!